Kaybolanlar

Ben doruklarda dolanmaya isterken, göğe bakma niyetinde yaşarken,
toprağın, taşın, çiçeğin, titreyen ot sapının bile farkında değildim.
Yeşilliğin yeşili, maviliğin mavisi, fısıldayarak kavuşan esintilerin sesi,
bahçedeki oynayan, kıpkırmızı topa yürüyen çocuğumun gülmesi,
yeryüzüne hasretle bakan dolunayın hayal kırıklığıyla öfkeli parlaması,
yuvasındaki becedin, tam penceremin önüne bir kanadı düşürmesi,
sessiz odada son nefesini alırken, annemin yüreğinin şiddetli çatlaması,
hiçbir şey fark etmedim gibi yaşadım ben, hep “Daha, daha” derken.
Her yaşadığımız anın eşsiz bir hazine olduğunu hiç idrak etmedim ben.
Gözü kapalıymış seyrettim gökyüzündeki renklerin dans etmesini.
Hep soğuk sözleri düşünürken hasetli zamandan çevirdim yüzümü.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s